İnsan bazen yaptığı iyilikten değil, iyilik yaptığı insanın sonradan sergilediği tavırdan yorulur.
Birinin elinden tutarsınız, düştüğünde kaldırırsınız. Zor gününde yanında olur, kimsenin sahip çıkmadığı zamanlarda ona sahip çıkarsınız. Belki kendi işinizi erteler, kendi imkânlarınızı zorlarsınız. Üstelik bunları bir karşılık beklediğiniz için değil, insanlığınız gereği yaparsınız.
Ama gün gelir, o insan bütün yaptıklarınızı unutur.
Daha da kötüsü, sanki hayatına hiç dokunmamışsınız gibi davranır. Dün size ihtiyaç duyarken bugün sizi görmezden gelir. Dün kapınızı çalan, bugün selamınızı bile esirger.
İşte insanı asıl yaralayan da budur!
MENFAAT BİTİNCE VEFA DA MI BİTİYOR?
Ne yazık ki günümüz toplumunda bazı insanlar için dostluğun da vefanın da hatırın da ölçüsü menfaat olmuş.
İşi düşünce kardeş, ihtiyacı olunca dost, dara düşünce akraba olanlar; işleri yoluna girdiğinde kendilerine uzatılan elleri unutabiliyor.
Dün yardım isteyenler, bugün yardım edenleri küçümseyebiliyor.
Dün bir kapının açılması için ricada bulunanlar, bugün o kapıyı kendilerine açan insanlara sırt çevirebiliyor.
Üstelik bazıları bununla da yetinmiyor. Kendisine yapılan iyiliği küçümsüyor, yardım gördüğü insanı itibarsızlaştırmaya çalışıyor.
Çünkü bazı insanlar, kendilerine yapılan iyiliği hatırlatan kişiyi değil, o iyiliğe muhtaç kaldıkları günleri unutmak istiyor.
Oysa insanın gerçek karakteri, ihtiyacı olduğunda söylediklerinde değil, ihtiyacı kalmadığında sergilediği davranışlarda ortaya çıkar.
NANKÖRLÜK SADECE TEŞEKKÜR ETMEMEK DEĞİLDİR!
Kimse yaptığı her iyiliğin karşılığında alkış beklememeli.
Kimse yardım ettiği insanı kendisine ömür boyu borçlu da görmemeli.
Ancak bunun adı vefasızlığı normalleştirmek olamaz.
Bir insan kendisine yapılan iyiliğin karşılığını veremeyebilir. Bu anlaşılabilir bir durumdur. Fakat yapılan iyiliği inkâr etmek, yardım eden insanı kötülemek, onun iyi niyetini istismar etmek başka bir şeydir.
İşte bunun adı nankörlüktür!
Bugün toplumda en çok eksikliğini hissettiğimiz değerlerden biri de vefadır.
Makam sahibi olunca eski dostlarını unutanlar...
Parayı bulunca kendisine destek verenleri tanımayanlar...
İşi bitince telefonlara çıkmayanlar...
İhtiyacı kalmayınca selamı kesenler...
Bir zamanlar yardım gördüğü insana karşı şimdi büyüklük taslayanlar...
Bütün bunlar yalnızca kişisel bir karakter meselesi değil, aynı zamanda toplumsal bir ahlak sorunudur.
Çünkü vefanın kaybolduğu yerde güven, güvenin kaybolduğu yerde de samimiyet kalmaz.
İNSAN GÖRMESE DE ALLAH GÖRÜR!
Peki, bütün bunlar karşısında iyilik yapan insan ne yapmalı?
İyilikten vaz mı geçmeli?
Kalbini mi katılaştırmalı?
Kimseye elini uzatmamalı mı?
Elbette hayır!
Çünkü iyilik, karşıdaki insanın karakterine göre değer kazanan bir davranış değildir.
İyiliğin değeri, onu alan kişinin vefasıyla değil, onu yapan kişinin niyetiyle ölçülür.
İnsan görmeyebilir.
İnsan unutabilir.
İnsan inkâr edebilir.
Hatta insan, kendisine yapılan iyiliğe kötülükle karşılık verebilir.
Ama Allah unutmaz!
Kur'an-ı Kerim'de Zilzâl Suresi'nin 7. ayetinde şöyle buyrulur:
“Kim zerre ağırlığınca bir hayır işlerse onun karşılığını görür.”
İşte mesele tam da budur.
Sen birinin gözyaşını sildiysen, Allah bilir.
Sen dara düşenin elinden tuttuysan, Allah bilir.
Sen kimsenin haberi olmadan bir yoksula yardım ettiysen, Allah bilir.
Sen bir insanın yükünü hafiflettiysen, Allah bilir.
Sen iyilik yaptığın insandan kötülük gördüğün hâlde kalbini kinle doldurmadıysan, onu da Allah bilir.
Hâlık olan, yani her şeyi yaratan Allah; Mâlik olan, yani her şeyin gerçek sahibi Allah, insanların görmediğini de bilir.
Bu yüzden yapılan iyiliğin değeri, insanların teşekkürüne emanet edilmemelidir.
İYİ OLMAK, HER ŞEYE KATLANMAK DEĞİLDİR!
Ancak burada çok önemli bir ayrıntıyı da unutmamak gerekir.
İyi insan olmak, saf olmak değildir.
Merhametli olmak, sürekli kullanılmaya razı olmak değildir.
Affetmek, aynı yanlışın tekrar edilmesine göz yummak değildir.
İnsan iyilik yaparken vicdanının sesini dinlemeli ama aklını da devre dışı bırakmamalıdır.
Kendisini sürekli istismar eden insanlara karşı mesafe koyabilmeli, gerektiğinde hayır diyebilmelidir.
Çünkü iyilik ile kendini kullandırmak arasında ciddi bir fark vardır.
Bir insanın kalbi temiz olabilir. Fakat bu, herkesin o kalbi istediği gibi kırabileceği anlamına gelmez.
İyiliğinizden vazgeçmeyin ama iyiliğinizi istismar edenlere de sınırsız fırsat tanımayın.
ASIL YOKSULLUK, VEFASIZLIKTIR!
Bugün dönüp kendimize sormamız gereken önemli bir soru var:
Biz, bize iyilik yapan insanlara ne kadar vefalıyız?
Zor günümüzde yanımızda olanları hatırlıyor muyuz?
İşimiz bittiğinde de aynı saygıyı gösteriyor muyuz?
Yoksa biz de eleştirdiğimiz o nankör insanların arasına mı karışıyoruz?
Unutmayalım ki insanın gerçek zenginliği yalnızca cebindeki parayla, oturduğu makamla, sahip olduğu imkânlarla ölçülmez.
Bir insanın vicdanı yoksa, vefası yoksa, kendisine uzatılan eli hatırlamıyorsa sahip olduğu hiçbir makam onu gönüllerde büyütemez.
Çünkü makam geçicidir.
Para tükenebilir.
Güç el değiştirebilir.
Ama bir insanın ardında bıraktığı vefa da nankörlük de kolay kolay unutulmaz.
SON SÖZ: İYİLİĞİ İNSAN İÇİN YAP, KARŞILIĞINI ALLAH'TAN BEKLE!
Hayatınız boyunca iyilik yaptığınız herkes sizi anlamayacak.
Herkes kıymetinizi bilmeyecek.
Herkes vefalı çıkmayacak.
Bazıları yaptığınız onca iyiliği tek kalemde silecek. Bazıları da sizin iyi niyetinizi kendi çıkarları için kullanmaya çalışacak.
Bırakın!
Siz yine vicdanınızı kaybetmeyin.
Yine ihtiyaç sahibinin elinden tutun.
Yine düşeni kaldırın.
Yine merhametli olun.
Ama kimin gerçekten dost, kimin yalnızca işi düşünce kapınızı çalan biri olduğunu da iyi bilin.
Ve hiçbir zaman unutmayın:
İnsanların kıymet bilmemesi, sizin yaptığınız iyiliği değersizleştirmez.
Nankörün unuttuğunu Allah unutmaz.
İnsanların görmediği iyiliği Allah görür.
Yeter ki siz iyiliğinizi gösteriş için değil, samimiyetle yapın.
Çünkü günün sonunda önemli olan, insanların sizin hakkınızda ne söylediği değil; vicdanınızın size ne söylediği ve Allah katında nasıl bir niyet taşıdığınızdır.
İyiliği unutmak nankörün karakterini, iyiliğe devam etmek ise sizin karakterinizi gösterir.
Kalın sağlıcakla...
