Sait Kuzu

Çocuk Hakları Günü'nde Gazzeli Çocuklar

Sait Kuzu

Bir Çocuğun Gözyaşına Sığmayan Dünya…

Bugün 20 Kasım…

Dünya Çocuk Hakları Günü.

Bugün dünyanın birçok yerinde çocukların haklarından söz edilecek. Kürsüler kurulacak, güzel cümleler söylenecek, çocukların geleceğimiz olduğu bir kez daha hatırlatılacak.

Peki ya Gazze?

Peki ya çocuk olmanın ne demek olduğunu öğrenemeden savaşın acımasız yüzüyle tanışan o küçücük yürekler?

Peki ya bir oyuncağa sarılması gerekirken annesinin cansız bedenine sarılan çocuklar?

Bugün dünya çocuk haklarını konuşurken, Gazze'deki çocuklar en temel hakları olan yaşama hakkına tutunmaya çalışıyor.

Bir düşünün…

Sabah uyandığında annesinin hazırladığı kahvaltının kokusunu duymak yerine yıkıntıların arasında ailesini arayan bir çocuğu…

Okul çantasını sırtına alıp arkadaşlarıyla buluşmak yerine, ayakkabılarını bile giymeye fırsat bulamadan güvenli bir yer arayan küçücük ayakları…

Gece uyumadan önce masal dinlemek isteyen ama duyduğu her yüksek seste korkuyla irkilen çocukları…

Onların da hayalleri vardı.

Kimi doktor olacaktı, kimi öğretmen…

Kimi futbolcu olmak istiyordu, kimi gökyüzüne uçurtma bırakmak…

Belki birinin en büyük hayali yeni bir bisikletti. Belki bir başkasınınki rengârenk kalemlerle dolu bir çanta…

Şimdi ise tek bir dilekleri var:

Bir sabah korkmadan uyanabilmek…

Çocukların milliyeti değil, gözyaşları vardır

Bir çocuğun ağlamasının dili olur mu?

Bir annenin evladına sarılırken hissettiği korkunun dini, milleti, sınırı olur mu?

Gazze'de ağlayan bir çocukla Samsun'da, İstanbul'da, dünyanın herhangi bir köşesinde ağlayan çocuk arasında ne fark var?

Hiçbir fark yok!

Hepsi aynı masumiyetle dünyaya gelir. Hepsi sevilmek ister. Hepsi güven içinde büyümeyi hak eder.

Ancak biz yetişkinler, sınırlar çizdiğimiz dünyada çocukların gözyaşlarına bile farklı anlamlar yüklemeyi öğrendik.

Oysa bir çocuğun yaşam hakkı hiçbir siyasi hesabın, hiçbir savaşın, hiçbir gerekçenin gerisinde kalamaz.

Gazze'de yaşanan insanlık dramı bize yalnızca savaşın yıkıcılığını değil, dünyanın vicdanıyla ne kadar büyük bir sınav verdiğini de gösteriyor.

Bir çocuğun en büyük korkusu karanlık olmalıydı

Hatırlıyor musunuz çocukluğumuzu?

Karanlıktan korkardık.

Annemizin elini bırakmaktan, okulun ilk gününden, öğretmenimizin kızmasından…

En büyük üzüntümüz kırılan oyuncağımız, kaybettiğimiz misketimiz ya da yağmur yüzünden oynayamadığımız bir futbol maçı olurdu.

Gazze'deki çocukların korkuları ise bizim çocukluk korkularımıza hiç benzemiyor.

Onlar evlerinin yıkılmasından korkuyor.

Annelerinin geri dönmemesinden…

Babalarının sesini bir daha duyamamaktan…

Kardeşlerini kaybetmekten…

Ve belki de en acısı, hayatta kalıp sevdiklerinin yokluğuyla yaşamaktan korkuyorlar.

Oysa hiçbir çocuk, ölümün ne demek olduğunu bu kadar erken öğrenmemeliydi.

Hiçbir anne, evladını koruyamadığı için çaresizlik gözyaşları dökmemeliydi.

Hiçbir baba, çocuğuna verecek bir dilim ekmek bulamadığı için başını öne eğmemeliydi.

Dünya çocukları kutlarken…

Bugün çocuk haklarıyla ilgili mesajlar paylaşılacak.

Çocukların eğitim, sağlık, barınma ve güvenlik haklarından bahsedilecek.

Ama Gazze'de bir çocuğun sıcak bir yatağa, temiz suya, güvenli bir okula ve yarınlara dair umuda ihtiyacı var.

Dünyanın bütün güzel sözleri, bir çocuğun karnını doyurmuyorsa…

Bütün bildirgeler, bir çocuğun korkusunu dindirmiyorsa…

Bütün uluslararası toplantılar, bir annenin evladına güvenli bir gelecek sunamıyorsa…

O zaman kendimize sormamız gereken çok ağır bir soru var:

Biz gerçekten çocukların haklarını mı savunuyoruz, yoksa yalnızca onların haklarından mı söz ediyoruz?

Çünkü çocuk hakları yalnızca kâğıtlara yazılmış maddeler değildir.

Çocuk hakları, bir bebeğin güvenle uyuyabilmesidir.

Bir çocuğun okul yolunda korku yaşamamasıdır.

Bir annenin akşam olduğunda bütün çocuklarını aynı sofrada görebilmesidir.

Ve en önemlisi, hiçbir çocuğun savaşın bedelini ödememesidir.

Gazze'deki çocuklara bir özür borcumuz var

Sevgili Gazzeli çocuklar…

Sizlerden özür dilemek istiyorum.

Sizlere içinde savaşın olmadığı bir dünya bırakamadığımız için…

Çocukluğunuzu koruyamadığımız için…

Oyuncaklarınızın yerini korkular, kahkahalarınızın yerini gözyaşları aldığı için…

Size masallar anlatılması gereken yaşlarda, dünyanın en acı gerçekleriyle tanışmak zorunda kaldığınız için…

Belki bu satırlar size ulaşmayacak.

Belki sesimizi duymayacaksınız.

Ama bilin ki dünyanın bir köşesinde sizin için üzülen, sizin için dua eden, sizin için barış isteyen insanlar var.

Ve biz biliyoruz ki sizin ihtiyacınız olan yalnızca merhamet değil; adalet, güvenlik ve insan onuruna yakışır bir yaşam.

Bir gün Gazze'de de çocuklar gülsün…

Ben bir gün Gazze'den gelen haberlerde yıkılmış binalar değil, yeniden açılan okullar görmek istiyorum.

Hastane koridorlarında ağlayan çocuklar değil, parklarda koşan çocuklar görmek istiyorum.

Enkazların üzerinde sessizce oturan küçük bedenler değil, ellerinde uçurtmalarla gökyüzüne bakan çocuklar görmek istiyorum.

Bir annenin evladının ardından döktüğü gözyaşlarını değil, okuldan dönen çocuğunu kapıda karşılayışını görmek istiyorum.

Ve bir gün…

Gazze'deki bir çocuk, kendisine uzatılan mikrofona korkularını değil, hayallerini anlatsın istiyorum.

“Büyüyünce doktor olacağım” desin.

“Öğretmen olacağım” desin.

“Ben de dünyayı gezeceğim” desin.

Ama her şeyden önce…

“Artık korkmuyorum” diyebilsin.

Bugün 20 Kasım Dünya Çocuk Hakları Günü.

Bu özel günde dileğim, dünyanın neresinde doğarsa doğsun hiçbir çocuğun savaşla, açlıkla, korkuyla ve ölümle sınanmaması.

Çünkü çocukların ihtiyacı kahraman olmak değil, çocuk kalabilmektir.

Ve unutmayalım:

Bir çocuğun gözyaşı karşısında sessiz kalan bir dünyanın, çocuk haklarından söz ederken önce kendi vicdanına bakması gerekir.

Gazze'deki çocukların da gülmeye hakkı var.

Yaşamaya hakkı var.

Ve en önemlisi, çocuk olmaya hakkı var…

20 Kasım Dünya Çocuk Hakları Günü'nde, çocukluğunu yaşayamayan bütün masum çocuklara…

Yazarın Diğer Yazıları