Ne yokluktan anlarsınız,
ne darlıktan…
Masalarda konuşulan yoksulluk, vitrinde sergilenen bir süs eşyasından ibaret sizin için.
Boğazınızdan geçen her lokmada, başkasının boğazından eksilenin hesabını yapmadınız hiç.
Nasrettin Hoca’nın “ye kürküm ye”sini masal diye dinlediniz,
ama hayatınıza ders diye almadınız.
Sizin sofralarınızda kürkler yeniyor,
emeğin, alın terinin, adaletin payına ise kuru bir laf düşüyor.
Doymuyorsunuz…
Çünkü mesele açlık değil, hırs.
Mesele ihtiyaç değil, israf.
Mesele geçim derdi değil, gösteriş derdi.
Bir yanda çöpten ekmek toplayanlar,
diğer yanda “menüde hangisi daha pahalı” diye soranlar…
Bir yanda çocuğuna harçlık veremeyen babalar,
diğer yanda tek gecede maaş yakanlar…
Siz “kriz var” derken,
krizi sadece başkalarının yaşamasını normal görüyorsunuz.
Siz “sabır” derseniz, sabır hep yoksula düşüyor.
Siz “şükür” derseniz, şükür hep aç olana nasihat oluyor.
Adalet terazisi bozulmuş,
ama kimsenin umurunda değil.
Çünkü terazinin kefesinde hep başkaları var.
Sizin kefeniz dolu,
sizin vicdanınız boş…
Bugün kürkleriyle ağırlananlar,
yarın halkın önüne çıktığında yüzünü nereye saklayacak?
“Biz bilmiyorduk” demek kolay,
ama yokluğun ne olduğunu bilmemek ayıp değil mi?
Bu memlekette sorun açlık değil,
duyarsızlıktır.
Sorun yoksulluk değil,
umursamaz zenginliktir.
Ye kürküm ye…
Ama bilin ki,
günün birinde o kürkün hesabı sorulur.
Ve o gün, masalarınızda ne altın tabaklar,
ne de sizi kurtaracak bir vicdan kalır.
Yorum Yazın