Bazı dönemler vardır; emek verenle pusuda bekleyen aynı kefeye konulmaya çalışılır. Mücadele edenle fırsat kollayan, bedel ödeyenle kenardan seyreden bir tutulur. İşte asıl çürüme tam da burada başlar.
Hayatın da siyasetin de iş dünyasının da değişmeyen bir gerçeği vardır: Kurtlar av olur ama asla çakallara yem olmaz.
Çünkü kurt, fırtınada yürür. Aç kalır, mücadele eder, yaralanır ama karakterini satmaz. Çakal ise karanlığı sever. Başkasının emeğine konar, başkasının mücadelesinden pay çıkarmaya çalışır. Gücü görünce yanaşır, güç kaybolunca ilk kaçan yine odur.
Bugün etrafımıza baktığımızda çok konuşan ama hiçbir bedel ödemeyen insanlar görüyoruz. Üretene taş atan, çalışanı küçümseyen, başarıyı çekemeyen bir kitle var. Kendileri ortaya hiçbir şey koyamazken, ortaya koyanları yıpratmayı marifet sanıyorlar.
Oysa tarih boyunca bir gerçek değişmedi.
Meydanlarda kurtlar hatırlandı.
Çakallar ise sadece gürültüleriyle anıldı.
Karakter sahibi insanlar bilir; iftira geçicidir, emek kalıcıdır. Dedikodu geçicidir, eser kalıcıdır. Korku geçicidir, cesaret kalıcıdır.
Bu yüzden kimse, sahip olduğu imkânın veya kurduğu küçük hesapların sonsuza kadar süreceğini sanmasın. Gün gelir perde kapanır. O gün herkesin önüne yaptığı iş, söylediği söz ve bıraktığı iz konur.
İşte o zaman kimin kurt, kimin çakal olduğu ortaya çıkar.
Çünkü kurtlar yalnız kalabilir.
Yorulabilir.
Yaralanabilir.
Ama hiçbir zaman çakallara yem olmaz.
Yorum Yazın