Toplumda sıkça kullanılan bir söz vardır: “Kelin ilacı olsa başına sürer.” Yani bir insan gerçekten bir sorunun çözümünü biliyorsa, önce kendi sorununu çözer. Başkasına akıl vermek kolaydır; zor olan o aklı kendi hayatında uygulamaktır.
Bugün etrafımıza baktığımızda tam da bu sözün karşılığını veren pek çok örnek görüyoruz. Sürekli nasihat dağıtan, herkesin ne yapması gerektiğini anlatan ama kendi hayatında aynı disiplinin zerresini göstermeyen insanlar… Ekonomiden siyasete, ahlaktan yönetim anlayışına kadar her konuda “uzman” kesilenler, dönüp kendi kapılarının önünü süpürmeye gelince ortada yok.
Kendi işini doğru düzgün yönetemeyenlerin memleket yönetimi hakkında ahkâm kesmesi, kendi çevresinde birlik sağlayamayanların topluma birlik çağrısı yapması, kendi hatalarını görmezden gelenlerin başkalarının kusurunu büyüteçle araması aslında bu sözün ne kadar yerinde olduğunu bir kez daha gösteriyor.
En acı tarafı ise şu: Bu insanlar çoğu zaman yüksek sesle konuşarak haklı olduklarını zannederler. Oysa gürültü haklılık değildir. Gerçek başarı, nutuk atmakla değil; ortaya konulan işlerle ölçülür. Eğer söylediğin sözlerin arkasında somut bir başarı yoksa, o sözler sadece havada kalan iddialardan ibarettir.
Topluma yol göstermek isteyenlerin önce kendilerine bakması gerekir. Bir problemi çözmekten bahseden kişi, önce kendi sorunlarını çözebilmelidir. Şeffaflıktan bahseden kişi önce kendi hayatında şeffaf olmalıdır. Adaleti savunan kişi önce kendi davranışlarında adil olmalıdır.
Çünkü gerçek liderlik, başkalarına ders vermek değil; örnek olmaktır.
Aksi halde geriye tek bir gerçek kalır:
Kelin ilacı olsa başına sürer.
Yorum Yazın