Bazı gerçekler vardır; üstünü ne kadar örtersen ört,
gün gelir bütün çıplaklığıyla yüzüne çarpar.
Ben çoktan bıraktım yakasını…
Tutup tutup bırakan, bir umutla sıkıca sarılan,
hâlâ “belki değişir” diye kendini kandıran düşünsün.
Çünkü ben defalarca söyledim.
Hem de öyle bir kere değil;
bıkmadan, usanmadan, açık seçik uyardım.
“Beni uyarmadın” deme lüksü yok artık kimsenin.
Umut bağlanan kişi, davranışıyla, tavrıyla,
duruşuyla çoktan gösterdi ne olduğunu.
Hâlâ inanmak isteyenlere söyleyecek sözüm yok.
Çünkü insan, duymak istediklerini duyunca gerçeği görmezden gelir. Ama değişmeyen bir hakikat var ki; görünen köy kılavuz istemez.
Kimse kusura bakmasın…
Göz göre göre gelen bir hayal kırıklığının vebali,
artık ne bende ne de benim sözümde.
Uyardım, söyledim, işaret ettim.
Hâlâ arkasından ümit bağlayanın sorumluluğu kendinedir.
Hayatın bir kuralı var:
Yanlışı sahiplenen, sonucuna da katlanır.
Ben yolumu çizdim.
Ben kararımı verdim.
Ben defterimi kapattım.
Şimdi düşünen düşünsün…
Çünkü her şey ortada.
Ve kim ne derse desin:
Bazı insanlar hayal kırıklığı olmak için yaratılmıştır.
Yorum Yazın