Dün yerin dibine soktuğunu bugün göklere çıkarıyorsan, ortada bir değişim değil, bir savrulma vardır. Bu, fikir güncellemesi değildir; bu, duruş eksikliğidir.
İnsan yanılabilir, fikrini değiştirebilir. Ama bunun bir omurgası, bir açıklaması olur. Dün söylediğini bugün yok saymak, hiçbir şey olmamış gibi davranmak, sadece hafızaya değil, akla da hakarettir. Çünkü mesele ne düşündüğün değil, neden bu kadar hızlı yön değiştirdiğindir.
Bugün övdüğün şey dün neden yanlıştı?
Dün yanlış dediğin şey bugün nasıl doğru oldu?
Eğer bu soruların net bir cevabı yoksa, ortada bir ilke yok demektir.
İlkesizliğin en tehlikeli tarafı şudur: Kime göre, neye göre konuştuğun belli değildir. Rüzgâr nereden eserse oraya dönen bir dil, güven üretmez. Dün sert olan sözlerin, bugün yumuşaması değil mesele; o sözlerin neden söylendiğinin yok sayılmasıdır.
Bazıları için söz, bir değer değil, bir araçtır. Günü kurtarmak için söylenir, çıkar bitince unutulur. Ama insanlar unutmuyor. Kim ne dedi, ne zaman dedi, nasıl geri döndü… Hepsi birikiyor. Ve bir noktadan sonra, kimse o sözlere itibar etmiyor.
Duruş dediğin şey, zor zamanlarda belli olur. Rüzgâr tersine estiğinde ayakta kalabiliyorsan bir anlamı vardır. Her esen havaya göre yön değiştiriyorsan, bu bir esneklik değil; bu, boşluktur.
Kısa konuşalım:
Tutarsızlık, en hızlı itibar kaybettiren şeydir.
Sözünün arkasında duramayanın, sözü de ağırlık taşımaz.
Bugün alkışladığın şey yarın değişirse, sen de mi değişeceksin?
Yoksa bu sadece alışkanlık mı?
Yorum Yazın