Türkiye’de bazı kavramlar vardır ki, kulağa ağır gelir çünkü anlamı daha da ağırdır.
“İcbar suretiyle irtikap” da onlardan biridir. Bu öyle sıradan bir yolsuzluk lafı değildir. Bu, kamu gücünün açık zorbalığa dönüşmesi demektir.
Bugün kamuoyunun gündeminde, Tanju Özcan hakkında iddia edilen suç tam olarak budur.
Peki ne anlama gelir?
İCBAR SURETİYLE İRTİKAP NE DEMEKTİR?
Türk Ceza Kanunu’na göre bu suç şudur:
Bir kamu görevlisinin, sahip olduğu yetkiyi korku aracı olarak kullanıp, karşısındaki kişiyi istemediği bir menfaati vermeye zorlamasıdır.
Yani:
- “Gönüllü rüşvet” değildir
- “Karşılıklı çıkar” değildir
- “Yanlış anlaşılma” hiç değildir
Bu suçta mağdur zaten korkutulmuştur.
Karşı taraf, “vermezsem başıma iş gelir” diyerek boyun eğmiştir.
Bu, rüşvetten daha kirlidir.
Çünkü rüşvette pazarlık vardır; icbarda tehdit vardır.
BU SUÇUN ADI NEDEN BU KADAR AĞIR?
Çünkü burada devlet:
- Koruyan değil
- Kollayan değil
- Hizmet eden değil
Bizzat tehdit eden konuma düşer.
Belediye başkanlığı, valilik, müdürlük; bunlar halkın sırtına binme yetkisi değildir.
Ama icbar suretiyle irtikap iddiası varsa, mesaj nettir:
“Benim gücüm var, senin seçeneğin yok.”
Bu, hukuk devletinin en çıplak inkârıdır.
ASLINDA YARGILANAN BİR KİŞİ DEĞİL, BİR ZİHNİYETTİR
Burada mesele tek bir isim değildir.
Mesele, “Ben seçildim, her şey mubah” anlayışıdır.
Mesele, kamu makamını:
- Hesap vermeyen
- Dokunulmaz
- Sorgulanamaz
bir taht sanan zihniyettir.
Eğer iddialar doğruysa — altını çizerek söylüyorum, iddialar — bu, sadece bir ceza dosyası değil; ahlaki bir çöküş belgesidir.
İcbar suretiyle irtikap, hukukun dilinde şudur:
Devlet gücünün gasp edilmesi.
Bunun siyaseti olmaz.
Bunun partisi olmaz.
Bunun bahanesi hiç olmaz.
Bir ülkede halk, kamu görevlisinden korkmaya başlamışsa;
orada artık koltuklar doludur ama adalet boştur.
Ve en tehlikelisi şudur:
Bu tür suçlar cezasız kalırsa, yarın herkes susar.
Suskunluk büyür.
Korku normalleşir.
İşte o zaman suç bireysel olmaktan çıkar, rejim alışkanlığına dönüşür.
Yorum Yazın