Bayramlar sevdiklerinle güzeldi.
Bir sofranın etrafında toplanmak, kapının hiç durmadan çalması, çocukların sabahın erken saatlerinde yeni kıyafetlerini giyip heyecanla büyüklerinin elini öpmeye koşması...
Şimdi dönüp bakıyoruz da, sanki bütün bunlar başka bir zamana ait hatıralarmış gibi geliyor.
Maalesef eski bayramlar yok artık.
Teknoloji gelişti, şehirler büyüdü, hayat hızlandı ama insanlar birbirinden uzaklaştı. Aynı evin içinde yaşayanlar bile birbirine yabancı hale geldi. Bayram ziyaretlerinin yerini birkaç saniyelik telefon mesajları aldı. Hatta çoğu zaman o mesajları bile göndermeye üşeniyoruz.
Küçükler büyükleri unutmuş.
Büyükler ise hayatın yükü altında kendi dertlerine gömülmüş durumda.
Eskiden bayram sabahları ilk iş anne-babanın, dedenin, ninenin eli öpülürdü. Şimdi birçok yaşlı insan bayram gününü telefonunun çalmasını bekleyerek geçiriyor. Kapısını açıp gelecek bir evlat, bir torun bekliyor. Beklediği o ses gelmeyince de yüzündeki tebessüm yerini sessiz bir hüzne bırakıyor.
Bayramlar artık en çok kaybettiklerimizi hatırlatıyor.
Aramızdan ayrılan anneleri, babaları, dedeleri, nineleri...
Eskiden bayram sabahı ilk onların sesini duyardık. Şimdi mezarlarının başında bir Fatiha okuyup sessizce ayrılıyoruz. İşte insanın içini en çok acıtan da bu.
Bayramlar geldikçe onların yokluğu daha fazla hissediliyor.
Bir köşede otururken istemsizce gözünüz eski günleri arıyor. O kahkahaları, o kalabalıkları, o sıcaklığı...
Sonra derin bir nefes alıp iç geçiriyorsunuz.
Çünkü bazı insanlar gittikten sonra sadece evler değil, bayramlar da eksiliyor.
Belki de sorun bayramların değişmesinde değil.
Sorun, bizim değişmemizde.
Birbirimize ayıracak zamanımız kalmadı. Hâl hatır sormayı, kapı çalmayı, gönül almayı unuttuk. Oysa bayram dediğimiz şey sadece takvimdeki birkaç gün değildir. Bayram; hatırlamaktır, ziyaret etmektir, gönül köprülerini yeniden kurmaktır.
Belki eski bayramları geri getiremeyiz.
Ama eski bayramların ruhunu yeniden yaşatabiliriz.
Bir telefon açarak...
Bir kapıyı çalarak...
Bir büyüğün elini öperek...
Ve en önemlisi, birbirimizi unutmadan...
Çünkü insanlar birbirini unuttuğunda sadece bayramlar değil, değerler de kayboluyor.
Yorum Yazın