Sukunluğumu bozarsam, Sokağa Çıkamazsın

Faydalıyı faydasızdan ayırabilene “bilgili” derlermiş…

Faydalı kim?

Faydasız kim?

Bilgili kim?
Geç bunları. Önce soralım: Sen kime ne fayda oldun da kalkmış akıl dağıtıyorsun?
Koca hesabında cümle yok, hayatında eser yok… Ama konuşurken maşallah…

Bazıları var… Aynaya baksa kendine tahammül edemez, ama dönmüş herkese rota çiziyor. Bir baltaya sap olamamış, köşesiz bir odada dönüp duruyor; yine de akıl veriyor.
Boş işlerin başpehlivanları bunlar. Sesleri yüksek, sözleri kof. İçleri aynı teneke gibi… Vurunca gürültü çıkar, açınca hiçbir şey yok.

Hayatında dikili ağacın yok, bir elin dokunmamış bir yüreğe… Yine de kendini “duayen” sanırsın. Yapma. Sen ne yaparsan yap, senden olsa olsa reklam yüzü olur. Geri kalanı eskicinin bile almayacağı hurda.

Bir de kendini dev aynasında görenler var…. İmaj satmakla adam olunmaz. İnsan olmak için önce emek vereceksin, söz değil sorumluluk taşıyacaksın.

Herkes sustu diye kendini hatip sanma.
Laf ebeliğiyle adam olunmuyor.
Konuşmak kolay, dokunmak zor.
Sen hâlâ koltuğunda kibir büyütürken hayat sahnesinde yok hükmündesin.

Ben susuyorum diye sen haklı değilsin.
Unutma…
Konuşursam, sadece seni değil; kurduğun sahte tahtı da yakarım.