İnsan, hayat yolculuğunda çoğu zaman rızkını kendi emeğiyle kazandığını düşünür. Elbette çalışmak, üretmek, gayret etmek bizim sorumluluğumuzdur. Ancak bazen unuttuğumuz önemli bir hakikat vardır; rızkı veren ne makamdır, ne patron, ne de başka bir insandır. Rızkı veren Hüdadır.

Bugün sahip olduğumuz nimetlere baktığımızda çoğu zaman onları kendi gücümüzün sonucu olarak görmeye meyilliyiz. Oysa nice güçlü insanlar bir anda yoklukla sınanırken, nice ummadığımız kapılar hiç beklenmedik anlarda açılabiliyor. Çünkü nasibi taksim eden de, bereketi veren de Allah'tır.

Bu inanç, insanı tembelliğe değil, aksine daha çok çalışmaya sevk eder. Çünkü kul üzerine düşeni yapar, sonucunu ise Rabbine bırakır. Tarlaya tohumu eken çiftçi, dükkânını açan esnaf, sabah erkenden işine giden işçi bilir ki; asıl bereket alın terine düşen ilahi rahmettedir.

Ne kimse kimsenin rızkını eksiltebilir, ne de kimse başkasının nasibini elinden alabilir. Bu yüzden hırsın, kıskançlığın ve geçim kaygısının insanı esir almasına gerek yoktur. İnsana düşen, helalinden kazanmak, dürüst olmak ve gayret etmektir.

Hayat bazen darlıkla, bazen bollukla imtihan eder. Önemli olan eldeki nimetin sahibini unutmamak, yoklukta ise umudunu kaybetmemektir. Çünkü kapıları açan da O'dur, darda bırakmayan da O'dur.

Bugün belki birçok insan geçim sıkıntısından, ekonomik zorluklardan, belirsizliklerden şikâyet ediyor. Elbette tedbir almak, çalışmak ve mücadele etmek gerekir. Fakat bütün bunların yanında kalpte şu teslimiyet de olmalıdır:

Rızık ne insanın elindedir ne de dünyanın gücündedir.

Rızkı veren Hüdadır.

Ve O, kullarını hiçbir zaman unutma