1985’te Remzi Kahramanoğlu’nun önderliğinde kurulan, ekmek arası helvalarla, koltuksuz minibüslerle deplasman yolculuklarına çıkan Salıpazarı Belediyespor, tam 40 yıldır amatör ligde dimdik ayakta. İlçenin tek takımı, bir dönemin hafızalarında nostaljik bir değer olarak yerini koruyor. Ancak bugüne geldiğimizde, manzara ne yazık ki iç açıcı değil.
Efsane Başkan, Yorulan Adam
Yaşar Aslan tam 21 yıldır bu takımın başında. Onun adı artık “efsane başkan” unvanıyla anılıyor. Her sezon elini taşın altına koydu, varını yoğunu harcadı. Ama o da insan… “Artık yoruldum” diyor. Haklı. Çünkü bu yük sadece bir kişinin sırtına bırakılacak kadar hafif değil.
Sezon Geldi, Kaos da Geldi
2025-2026 sezonu kapıya dayandı. Rakipler top başı yaptı, hazırlıklarını tamamlıyor. Bizde ise ne hoca var, ne kadro, ne de para. Ortada yalnızca belirsizlik, yalnızca kaos var. Aynı hikâye yıllardır tekrar ediyor. İlçe halkı umutla bekliyor ama umutla yeşermez futbol sahası.
İlçe Sahip Çıkmazsa, Bu Takım Yaşamaz
Futbol, yalnızca 11 kişinin sahaya çıkıp top koşturması değil; bir ilçenin ruhu, bir mahallenin sevinci, gençlerin hayali. Belediyespor bu ilçenin tek takımı. Sadece Belediyenin destekleri ile bu takım ayakta kalamaz.Eğer bugün sahip çıkılmazsa, yarın geriye sadece anılar kalacak. Minibüs yolculukları, helvalı ekmekler, eski başarı hikâyeleri…
Artık Sorumluluk Paylaşılmalı
Başkan Aslan yıllardır tek başına omuzladı. Ama artık yetmez. İlçenin iş insanı da, belediyesi de, taraftarı da taşın altına elini koymalı. Bu yük paylaşılmadığı sürece Salıpazarı Belediyespor’un geleceği karanlık.
Soruyorum:
Bir ilçenin tek takımı göz göre göre yok olurken, herkes köşesine mi çekilecek?
40 yılın hatırı, alın teri, emek, tozlu sahalar… Hepsi bir kalemde silinecek mi?
Yorum Yazın