Başkasının Şefaatiyle Ayakta Kalanlar: Siz Bir Hiçsiniz!

Ne kibriniz ne de şişirilmiş egonuz, bu çıplak gerçeği değiştirebilir. Çünkü siz, bulunduğunuz yeri ne yeteneğinizle ne de emeğinizle hak ediyorsunuz; sadece başkalarının sırtında, onların yardımlarıyla yerinizi koruyorsunuz. Bu durumun farkında olsanız bile, bunu gurur meselesi yapacak cesarete bile sahip değilsiniz.

Bir koltukta oturabilmek, kariyer basamaklarında yükselmek ya da bir kurumun içinde kalabilmek için kişilikten, onurdan ödün veriyorsanız, siz aslında o koltukta oturmuyorsunuz; sadece başkalarının gölgesinde saklanıyorsunuz. Bu durum bir tür parazitliktir. Ancak bu parazitlerin en büyük yanılgısı, sonsuza dek bu güçlerin arkasına saklanabileceklerini sanmalarıdır. Oysa o güç bir gün çekildiğinde, ortada sadece bir hiç kalacaktır.

Ne kadar büyük konuşursanız konuşun, ne kadar kibirli duruşlar sergilerseniz sergileyin; kibriniz ve egonuz sizi kurtaramayacak. Herkes, ricalarınızla başkalarının merhametine sığındığınızı biliyor. Yalnızca arkadan esen rüzgârla savrulan yaprak gibi, bağımsızlığınızdan ve gücünüzden yoksunsunuz. Kendi yeteneklerine güvenen, alın teri döken insanlar yanında, yalnızca birer gölgesiniz.

Bu kibir abideleri, kendilerini dokunulmaz sanır. Ama kibir, temelsiz bir inşadır. Kendi yeteneğinizin ve emeğinizin olmadığı her adımda, temeli çürük bir yapı gibi çökmeye mahkûmsunuz. Kendinizi dev aynasında görmekle gerçek dev olamazsınız. Gerçek büyüklük, arkasında kalıcı bir eser bırakabilmekten, hakkıyla mücadele etmekten geçer. Ama siz? Geriye ne bırakacaksınız? Sadece bir dizi ricayı, birkaç yalvarışı ve hiç unutulmayacak bir onursuzluk hikayesini…

Oysa sizin gibi insanlar, bir gün ricaları tükendiğinde o koltuklarından nasıl sessizce kalkıp gideceklerini bile bilmeyecekler. Çünkü o koltuğu asla hak etmediler, sadece kısa süreliğine emaneten oturdular. O emaneti geri alacak olan ise, gerçek işini hakkıyla yapan, mücadelesini alnının teriyle kazanan biri olacaktır. Siz ise, tarihin tozlu raflarında bir dipnot olarak kalacaksınız.

Ne kibir ne de ego, sizi gerçeklerle yüzleşmekten alıkoyabilir. Çünkü hiçbir şey, bir insanın kendini ne kadar aciz bir duruma düşürdüğünü, onun başkalarına ricacı olup yerini korumaya çalışmasından daha iyi gösteremez. Siz, ne kadar inkâr ederseniz edin, bir hiçsiniz ve hiçbir şefaati sonsuza kadar sürdüremezsiniz!